Welkom

Beste familie, collega's, vrienden en vriendinnen welkom op deze weblog waarin we de reis naar onze zoon Bo Hua Jin met jullie willen delen. Veel volg plezier, Groetjes Tanneke en Raymond

Alweer bijna een jaar

Niet te geloven dat we vorig jaar nog druk bezig waren met het verbouwen van de kapschuur tot kantoor. Met de kinderkamer waren we eigenlijk niet bezig, Bo bleef een 'ver van ons bed' verhaal. Eerst zien, dan geloven. En voordat je het weet zijn we een jaar verder en is ons leven totaal veranderd... maar toch ook weer niet. Ja, er is een geweldig kind in ons leven gekomen, maar hij past zo goed bij ons dat het lijkt alsof het niet anders is geweest. Maar goed, dat gewenproces heeft ook wel wat maandjes geduurd en was best heftig. Maar nu is het allemaal goed. Wat is Bo een heerlijk mannetje! Hij kletst je de oren van het hoofd, gaat zingend naar de peuterspeelzaal, is helemaal dol op zijn opa's en oma's, eet alles wat we hem voorzetten (lekker mama!!), slaapt als een roosje en kan zich heeeeel goed zelf vermaken. Driftbuien zijn allang verleden tijd, hij kan zich uitstekend duidelijk maken. Hij lijkt wel een wonderkind! Nee hoor, maar hij doet het gewoon hartstikke goed en we genieten met volle teugen van hem. De (natte) zomerperiode heerlijk buiten kunnen spelen. Hij fietst al op een fiets met trappers, zijwieltjes zijn niet nodig omdat hij de balans als op zijn loopfiets heeft ontwikkeld. Gisteren samen naar de buurvrouw gefietst, hij op de kleine fiets, ik op de grote. Dat was wel spannend omdat er nu niemand naast hem liep om hem op te vangen. Maar het ging helemaal goed, wat een kei! 

Gisteren lekker wezen fietsen over de kerkepaden. De laatste zomerse dag van het jaar. Nou ja, 3 oktober, wat worden we verwend. En nu  begint de herfst. Tijd om weer binnen te zitten, weblog bij te werken, foto's te bestellen, fotoboeken te maken. Allemaal van die dingen waar ik nog steeds maar niet aan toe ben gekomen. Fotoboek van China nog niet eens gemaakt. Ben ik nou een slechte moeder? Ach, een mens heeft tegenwoordig zoveel dingen op z'n lijstjes staan, nooit komt alles af. Pffff, dit is eerste poging om ons leventje met Bo weer een beetje digitaal bij te houden. Maar ja, eigenlijk gebeurt er weinig spannends (gelukkig maar), het gaat gewoon GOED. Say no more!

Brr koud, lekker ZON

Dat is nou precies wat je wisselvallig noemt! Gisteren was echt een heel erg winderige, koude, natte dag. Vandaag was het wisselvallig met aan het einde van de dag toch echt een hele tijd zon. Heerlijk, precies rond borreltijd! De hele dag op het strand gehangen, daar zijn Raymond en Bo op hun best. Vliegeren, zandkastelen bouwen en gewoon rondrennen. De vlieger die Raymond had gekocht nam Bo zowat mee de lucht in, maar dat kon hem niet deren, gewoon vast blijven houden. Een heerlijke vakantiedag, man kann nicht anders sagen!

Van Terschelling

Van Terschelling

Van Terschelling

Fotomodel Jens - Van Terschelling

 Haai! - Van Terschelling
 

Op vakantie

Heb ik net een hele lap tekst geschreven over de vakantie, druk ik op de verkeerde knop!! Alles weer weg, scheisse. Dat krijg je als je niet meer zo vaak op de weblog schrijft, je vergeet hoe het werkt! Affijn, we beginnen dus gewoon weer opnieuw!

We zijn op vakantie op Terschelling. Ray, ik, Bo en Jens, een echte familievakantie. De vorige keer dat we op Terschelling waren, tijdens het hoogseizoen, hebben Ray en ik ons verbaasd over het familiegebeuren. En nu maken we er zelf onderdeel van uit. Hoewel dat niet altijd zo voelt en verbazen we ons nog steeds over al dat familiegedoe. En ondertussen zit er zo'n kruimel in het fietsstoeltje. 

Maar Terschelling dus. De heenreis verloep soepel, hoewel Bo natuurlijk halverwege zijn ontbijt lostte. We raken er aan gewend. De boot was een feest, en de bus op Terschelling was het puntje op de i voor dag één. We zitten in een mooi huisje in Formerum, vlakbij de supermakt, ideaal. De kippen scharrelen in de tuin en de plantjes hebben water nodig. Ik voel me dus best thuis hier.  

Vandaag naar het strand geweest. Toen Bo zijn blote voeten in het zand zette, is hij gaan rennen en niet meer opgehouden met rennen, springen en spelen in het zand. Hij vind het Geweldig! Aan de hand van Pa en neef Jens de eerste golven over zijn voeten laten rollen. Wat een belevenis. En hij is echt een bikkel. Met kou en harde wind, nat en bibberend. Maar géén kik! Alleen maar genieten! Op de terugweg naar het huisje zijn we overvallen door een enorme plensbui. Jemig, wat zijn we NAT geworden. Kan me niet herinneren dat ik zooo nat ben geweest, foei foei. Tot op de onderbroek. En Bo vond het prachtig en liet het over zich heen komen. Toen we in het bos waren en het dus minder hard regende, liet hij zijn speelgoedshovel zien aan zijn vader en zei 'die is schoon!', omdat als het zand er was afgespoeld. Nou, als dat geen positieve instelling  is!

Thuis de natte kleren buiten gehangen, waar ze nog een graadje natter werden van de volgende plensbui. Dus nu hangt alles bij de beheerder op de zolder, want anders krijgen we het niet droog. En ik heb maar één lange broek bij me, dus heb hem wel nodig. Tja, we zijn op zomervakantie, kom nou toch.

Vanavond wezen eten bij de mexicaan en nu liggen we uit te buiken op de bank. Ons te verheugen op een nieuwe dag op Terschelling. Weer naar het strand? Of weer een fietstocht? We laten het afhangen van het wisselvallige weer, maar het komt vast goed! 

Van Terschelling

Van Terschelling

Van Terschelling

Van Terschelling

Van Terschelling
 

Bo beleeft de Hollandse lente

Beelden zeggen meer dan woorden:

 
Van 5 apr. 2011

 
Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

 
Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011

Van 5 apr. 2011
 

Naar de binnenspeeltuin.....

We hadden ons dus voorgenomen om NOOOIT naar een binnenspeeltuin te gaan. Nee toch, we gaan toch niet tussen die fantasieloze ouders zitten die zelf hun kind niet kunnen vermaken en in zo'n binnenspeeltuin al koffiedrinkend toekijken hoe de kinderen schreeuwend en krijsend van het éne speeltoestel naar het andere rennen, niet omkijkend naar andere aanwezigen en ieder kind wat op hun pad komt omverdenderen... Nou ja, en dan kom je er per ongeluk toch terecht omdat je denkt dat het iets anders is.... Dat overkwam ons op onze eerste vakantiedag toen we naar het Tierpark in Anholt wilden maar dat dicht bleek te zijn. En we hadden natuurlijk niet eerst op de website gekeken en kwamen er dus terplekke achter. Wat nu? Weet je wat, we gaan naar het 'Land van Jan Klaassen', dat is vast iets met poppenkasten en theater. Leuk! Daar aangekomen moesten we PER PERSOON 10 euro entree betalen en bleek het om een BINNENSPEELTUIN te gaan. HELP! Maar ja, we hebben betaald en als echt Nederlander wil je dan ook waar voor je geld. Maar ja, hoe kun je als volwassene waar voor je geld krijgen in een kinderspeeltuin? Belachelijk dat je voor het zitten in het enorme kindergeweld geld moet betalen! Maar het waar voor ons geld kregen we natuurlijk van de reactie van Bo, die alleen maar oog had voor het treintje dat elke 15 minuten een rondje van 30 seconden reed. Elke keer als de bel ging scheurde hij op zijn korte beentjes naar het station en ging in de rij staan tussen alle grotere kinderen. Interesseerde hem geen moer, als hij maar mee kon. Niet bang, niet nerveus maar volledig standvastig in zijn wil: ik ga die treinreis maken, zovaak als het kan. Dus dat heeft hij de hele middag gedaan, en wij hebben gekeken en genoten. Maar ook zeker met het idee in ons achterhoofd: 'dit is één keer en NOOOOOIT weer!'

Op reis in het land van Jan Klaassen:

Van adoptiereis BO 

Ook een keer in de locomotief

Van adoptiereis BO

Frietjes!

Van adoptiereis BO

De buitenspeeltuin is ook leuk

Van adoptiereis BO

En de glijblaan kletsnat...

Van adoptiereis BO

 

Ziek kind

Nou, die vuurdoop hebben we ook gehad: met een ziek kind midden in de nacht naar de huisartstenpost... Bo had hoge koorts, hoeste zich de longen uit het lijf en hield niets binnen. Foei foei, wat had die jongen het moeijlijk. En dan ga je als kersverse ouders niet gerust naar bed. Hij bleek een beginnende longonsteking te hebben dus werden we met een antibioticakuur weer naar huis gestuurd. Vannochtend was zijn koorts gedaald gelukkig. Hij heeft de hele dag gehangen, gelegen en gehoest, maar vanavond kwam er weer wat leven in de kleine knul. Gelukkig.

Ja, dan merk je toch wel dat je al een flinke band hebt opgebouwd met Bo. Wat heb je het te doen met zo'n ziek mannetje! Je zou het zo graag van hem overnemen. Maar ja, dan heb je een zieke moeder met een stuiterend kind. Of dat zo'n goede combinatie is?...

Ik heb de goede adviezen die ik op mijn vorige blog heb gekregen zeer ter harte genomen, dank daarvoor! Niet dat ik nou een superentertainment programma heb samengesteld voor Bo, nee, dat zit er niet in. Maar ik krijg wel meer rust in de momenten dat ik met Bo samen ben en heb niet voortdurend het gevoel dat ik geen'zinnige' dingen doe (tsja, en dan krijg je de discussie over wat 'zinnnig' dan is). Toch betrap ik me er wel op dat ik stiekem steeds probeer om een studieboek er bij te pakken of even te surfen op het internet en me geen tijd gun om bijvoorbeeld even bij de buurvrouw op de koffie te gaan. Zo zie je maar, er is nog een weg te gaan. Maar stapje voor stapje gaat het de goede kant op.

Gedicht voor een adoptiekind

Onderstaand gedicht kreeg ik opgestuurd van Hannie Croes, een oude bekende uit mijn geboortedorp in Duitsland, Zeven. Ze hoorde dit gedicht op de televisie en heeft het meegeschreven. Een prachtig gedicht, lees zelf maar.

Twee vrouwen die elkaar nooit hebben ontmoet:

Eén heb je nooit leren kennen,

De ander noem je moeder.

Twee levens namen vorm aan om van jou een prachtig mens te maken:

De eerste schonk je leven,

De tweede leerde je te leven.

De eerste gaf je de behoefte aan liefde,

De tweede gaf je die.

Eén gaf je nationaliteit,

De ander gaf je een naam.

Eén schonk je talent,

De ander gaf je een doel.

Eén gaf je gevoelens,

De ander suste je angsten.

Eén zag je eerste lieve glimlach,

De ander droogde je tranen.

Eén zocht naar een huis dat zij je niet kon geven,

De ander bad om een kind en haar hoop werd haar niet ontzegd.

Nu stel je mij door je tranen heen

Een eeuwenoude vraag:

Is het erfelijkheid of omgeving?

Waar ben ik het product van?

Van geen van beide, mijn vriend,

Slechts van twee soorten liefde! 

 

Het blijft zoeken naar balans

Allereerst onze opgeluchtheid communiceren over Bo's HBH ziekte: het bezoek bij het AMC was zeer geruststellend! De kinderarts aldaar schetste een heel ander beeld dan onze kinderarts in Doetinchem, die met ziekteverschijnselen zoals beperkte levensverwachting en beenmergvergroeiingen in het gezicht ons de stuipen op het lijf jaagde. De kinderarts in Amsterdam zei letterlijk 'volgens mij heeft ze de verkeerde bladzijde gelezen. De verschijnselen die zij noemt horen eerder bij de Beta-thalassemie, en zien we eigenlijk niet bij de alpha thalassemie die Bo heeft'...... Het is toch eigenlijk te gek voor woorden. ZEG DAN NIETS!!! Maar goed, we waren enorm opgelucht en 's avonds hebben we heerlijk genoten van een fles sekt. We hoeven ons in principe geen zorgen te maken, Bo kan prima oud worden met deze ziekte. Alleen als hij een (bacteriële) infectie heeft moeten we hem wat beter in de gaten houden. Mocht zijn HB gehalte beneden een kritische waarde komen, dan zou hij incidenteel een bloedtransfusie nodig kunnen hebben. Nou, als dat alles is, dan teken ik ervoor...

En intussen leven we dus gewoon lekker verder. En zoals ik in de titel van deze blog al heb gezegd: het blijft zoeken naar balans. En dat lukt me niet altijd even goed. Ik blijf worstelen met de tijd die ik wil steken in studie, huis, tuin, vrije tijd.... En daar rent nu een klein mannetje tussendoor die eigenlijk de meeste tijd vraagt. En ondertussen krampachtig proberen om toch maar op de oude voet door te leven... Tja, en iedereen kan op twee vingers natellen dat dit dus niet lukt. En dat gaat gepaard met momenten van heftige frustratie. Zucht. Ik weet ook niet wat ik met Bo moet ondernemen als ik met hem thuis ben. Ik probeer krampachtig toch wat te doen achter de computer, en als Bo dan begint te hangen en te trekken raak ik weer gefrusteerd. Ik ben er inmiddels achter dat ik echt geen ambities moet hebben als ik voor Bo zorg. Maar ik heb twee linkerhanden heb als het gaat om kinderentertainment. Help! Moeders die dit lezen: wat doe je met een peuter als die uitgeduplo'd is, geen tv wil kijken, en onkruid wieden ook wel gezien heeft.... Tips, trucs, adviezen? 

Foto's

Eindelijk wat foto's van Bo in zijn thuis situatie. Genieten maar!
Van adoptiereis BO
Van adoptiereis BO
Van adoptiereis BO
Van adoptiereis BO
Van adoptiereis BO
Van adoptiereis BO
Van adoptiereis BO
Van adoptiereis BO
Van adoptiereis BO
Van ReisBo
Van ReisBo
Van ReisBo
Van ReisBo
Van ReisBo

Peuterspeelzaal

Bo gaat sinds vorige week naar de Peuterspeelzaal. En dat is voor Bo en voor Moeders helemaal geweldig. De eerste ochtend kon ik eigenlijk wel meteen vertrekken. Bo vermaakte zich uitstekend met al dat speelgoed en die enorme indoor zandbak. Toen ik hem weer op kwam halen waren de leidsters vol  lof over hem. En Bo had zich prima vermaakt. Die middag was hij wel volledig tegendraads, waardoor we behoorlijk in strijd kwamen. Maar ja, met de feestdagen achter de kiezen en alle onregelmatigheid die daarmee gepaard ging waren we sowieso een beetje van slag. Dus vorige week zat ik er even helemaal doorheen. Nu ben ik wel weer bijgekomen en ook druk aan de studie. Vrijdag presentaties voor school, en ik merk nu wel dat ik een aantal weken gemist heb. Goed, we gaan voor die 6. Maar ja, ik ben niet zo goed in zesjes. Dus het gaat gepaard met een behoorlijke dosis frustratie en fanatisme. Maar als dan het bericht komt dat je zoon toch een redelijk ernstige vorm van van bloedarmoedeziekte heeft... dan relativeer je toch weer heel snel... laat dat zesje maar komen. En ach, een vijfeneen half is ook voldoende. En ach, wat kan dat cijfer me bommen.... 

Lekker slapen!

Wat is het leven veranderd. Maar we genieten ontzettend van Bo. Het is geweldig om te zien welke enorme ontwikkeling hij door maakt. Wat gaat het snel! Hij snapt echt al bijna alles wat we zeggen en praat al een behoorlijk woordje Nederlands. Hij maakt zelfs al zinnen! Tajekker (trekker), wasdingding (wasmachine), even wachten (zeg ik heel vaak), lekker warm, buiten koud, binnen niet koud, deur open doen... Da's toch knap?

Het slapen gaan is helemaal in orde tegenwoordig. Drie weken langzaam afbouwen van in zijn kamer zitten tot meteen naar beneden gaan, heeft eindelijk geleid tot een blije Bo die 's avonds 'weltusten' zegt en een dikke knuffel geeft. En vervolgens lekker gaat slapen zonder een kik te geven. Da's toch veel ontspannender dan iedere avond theater? Het heeft een paar avonden schreeuwen gekost, maar dan heb je ook wat, heerlijk. Ook als hij 's nachts wakker wordt hoeft één van ons er maar even heen om hem gerust te stellen. Een paar weken geleden moest ik nog bij hem aan bed blijven zitten totdat hij weer in diepe rust was.  En als hij dan weer even wakker werd zette hij het op schreeuwen. Dat heb ik weten om te buigen door Bo te vertellen dat ik het erg koud had zo zittend naast zijn bed, en dat ik heel graag naar mijn warme bedje wilde. En dat als Bo dus niet meer zou huilen, mama lekker kon gaan slapen. Nou, en hij begreep het volkomen, géén kik meer. Hoe is het mogelijk.

Ook 'smiddags hoef ik niet meer met de kinderwagen op pad om hem in slaap te krijgen. Nee hoor, Bo gaat fluitend naar boven om te gaan slapen. Het lijkt wel of hij langzaam maar zeker 'veilig gehecht' raakt. Fantastisch. 

HbH ziekte

Dan denk je dat je het leven weer enigszins op een rijtje krijgt langzaam maar zeker... Krijg je het bericht dat de bloedarmoedeziekte toch best ernstig is. De kinderarts belde vanmiddag en stuurt ons door naar het AMC in Amsterdam. Na de eerste schrik meteen het internet op gedoken, en de informatie die we daar vinden is gelukkig wel enigszins geruststellend. Bo mist 3 van de 4 genen in de alfa-keten in het bloed. Dit kan tot allerlei vervelende klachten leiden (moeheid, ontstekingen, vergroting van de lever en milt, galstenen) en eventueel tot bloedtransfusies. In veel gevallen hebben patiënten echter weinig tot geen klachten en kunnen een normaal leven leiden. Bo lijkt tot nu toe geen klachten te hebben en dat stemt ons hoopvol. En nu stoppen met surfen op het internet en wachten op een afspraak bij het AMC.

Bloedarmoede ziekte

Aan de hoeveelheid log berichten die ik plaats kun je wel zien dat het goed gaat, in ieder geval dat de overvloed aan emoties gekalmeerd is en dat er wat rust en regelmaat in het leven is gekomen. Niet dat we er al helemaal aan gewend zijn, maar het begint 'normaal' te worden dat Bo er is en we leren elkaar steeds beter kennen. 

We zijn inmiddels naar de kinderarts geweest. Hij is onderzocht, er is bloed afgenomen en een Mantoutest geplaatst (TBC onderzoek). Pfff, da's geen pretje hoor, bloed afnemen bij een peuter. Bo wist precies wat er gebeuren ging, en krijste er op los. Gelukkig prikte de zuster in een keer raak dus was het snel klaar. Dit weekend moesten we urine en ontlasting opvangen (Bo pieste zonder problemen direct in het potje) en maandag kregen we al uitslag van de eerste bloedtesten. Bo blijkt een bloedarmoedeziekte te hebben... Hij heeft een genetische afwijking die ervoor zorgt dat rode bloedlichaampjes sneller slijten. Op zich geen probleem, het lichaam past zich er op aan en hij zal er geen last van hebben. Het is dus alleen zaak goed op te letten dat hij geen ijzerkuren krijgt wanneer de huisarts denkt dat hij bloedarmoede heeft. Want teveel ijzer is niet goed voor het lichaam. Maar goed, er moest dus wel weer aanvullend bloedonderzoek gedaan worden, en dit keer prikte de zuster niet raak, en weer niet raak... Wat een geprik in die arme jongen, wat een stress. En nu afwachten welke vorm van bloedarmoedeziekte hij heeft, want daar is ook weer verschil in. Maar we maken ons geen zorgen, Bo is hartstikke actief en energiek en maakt een gezonde indruk!

Tsja, daar zit je dan...

Het weekend is achter de rug, Raymond is aan het werk en ik zit thuis.... hmmmm, wat vind ik hier nu van? Bo is hangerig en zeurderig en ik ben druk bezig met negeren. Lastig hoor! Afgelopen vrijdag ben ik weer naar school geweest, HEERLIJK! Lekker een dagje 'als vanouds' voor mezelf. Géén moer gedaan op school, alleen maar gekletst, meegekeken en gekletst. Raymond had papadag en dat ging erg goed. Toen ik thuis kwam was het eten klaar! Da's nog nooit voorgekomen.... Maar goed, ik kom er echt wel achter dat je tijd voor jezelf nodig hebt. Eerst dacht ik dat ik wel zonder problemen de dagen zou vullen met voor Bo zorgen. Maar na twee weken denk ik daar heel anders over. Is dat erg? Zo snel mogelijk naar de peuterspeelzaal! Zo snel mogelijk oppas regelen! Ach, hoort allemaal bij het veranderproces. En ik denk dat het voor Bo ook beter is om kinderen om zich heen te hebben. 

De weekenden zien er nu ook heel anders uit. In plaats dat we veel thuis zijn en lekker klussen rondom huis, gaan we meer op pad samen met Bo. Even naar de biologische boer, even naar de winkel, even naar het bos. Want de hele dag thuis is voor Bo op een gegeven moment wat saai, en dan ga je toch wat doen.

Bo heeft verbazingwekkend genoeg weinig last van de kou. Hij vindt het heerlijk om naar buiten te gaan en lekker bezig te zijn. Hij begint te wennen aan de katten en is gek op de kippen (veel eten geven, ze kunnen geen pap meer zeggen). 

Het begint te wennen, het begint zelfs leuk te worden! Behalve nu, nu hij voortdurend aan het zeuren is om iets lekkers. Doorgaan met negeren dus. Hou vol Tanneke, hou vol. 

Naar de IND

Leuk dat er nog mensen meelezen! Ja, ik dacht, we zijn thuis en het leven wordt te 'normaal' om over te schrijven. Nou, niets van dat alles, de adoptie is nog lang niet afgelopen... We moesten deze week naar de IND om een vreemdelingenpas aan te vragen voor Bo (hoezo vreemdeling, we hebben hem toch GEADOPTEERD!!!). Ja, en Bo moest zeker mee, en nee, we konden de documenten niet via de gemeente opsturen... En waar zit het dichtstbijzijnde IND kantoor? In ZWOLLE, of all places. Affijn, toch maar weer braaf de procedure volgen en na een rijkelijk ontbijt met ons drieën in de auto gestapt. Gelukkig wil Bo zonder problemen in het autozitje, dus dat was geen probleem. Ik had een tas met een extra broek en onderbroek mee, voor het geval dat hij in zijn broek zou plassen, er niet van bewust dat er ook andere dingen kunnen gebeuren tijdens een autorit (terwijl we in China er voor waren gewaarschuwd, de rit naar de Chinese muur..). Dusssss, Bo begon op een gegeven moment een beetje je piepen en ja hoor, in golven kwam het ontbijt eruit. En aangezien hij lekker achterover in het zitje zat, kwam alles over alle kleren! BLURPPPP! Daar zit je dan, machteloos naar achteren te kijken hoe hij zich helemaal onder spuugt. Hij voelde zich vervolgens kiplekker, en wij zaten met de ellende. Auto geparkeerd, Bo uitgekleed, schone broek aan. Zijn trui en jas zaten helemaal onder, dus hij had alleen nog maar een t-shirt aan. Nou ja, de auto flink opstoken, dus daar gingen we weer, een ervaring rijker. Volgende keer dubbele dosis kleding mee! En doekjes! En niet met volle maag in de auto stappen!

In Zwolle aangekomen bleek dat we niet bij de IND konden parkeren. Een kilometer verderop bij het station was wel plek. Zucht. Het was ijskoud, en Bo had geen jas. Dus ik jas uit, om Bo heen en Bo bij Pa op de arm. En lopen maar, op zoek naar het IND gebouw. Daar kwam ik dus helemaal verkleumd aan, maar met Bo ging het prima. Ja ja, alles voor het kind! We waren een kwartier te laat, en ze lieten ons gerust nog een kwartiertje wachten. Ambtenaarderij! En weet je wat de mevrouw achter het loket zei toen we eindelijk aan de beurt waren??!!!!!! 'Ach, we hebben u nog geprobeerd te bellen vanochtend, want u had helemaal niet hoeven komen. U had de documenten gewoon kunnen opsturen. De procedure is veranderd, ziet u...' AAAAAHHHHH!!!!  Maar als het pasje over 6 weken klaar is, dan moeten jullie alledrie wel komen. Dus ik vroeg waarom Bo dan weer mee moest. Ja, dat moest voor de identiteit. 'Maar u heeft hem nu toch gezien? Hij BESTAAT!'. Ja, nee, hij  moest toch echt mee... Nou ja, ik ben de auto gaan halen, heb Ray en Bo opgepikt en als de wiedeweerga weer naar huis. Bo heeft lekker liggen pitten op de terugweg, en wij hebben ons lekker zitten opwinden.

Ben benieuwd welke hordes we nog allemaal moeten nemen! 

Stiekem toch niet

Ik merk dat ik het schrijven over onze ervaringen met Bo erg mis, en heb een digitale uitlaatklep nodig. Dus ik schrijf stiekem lekker verder, en als er toevallig nog mensen op de weblog komen, kunnen ze gezellig meelezen.

We zijn nu ruim een week thuis en het moet gezegd worden: het gaat hartstikke goed. De eerste week was zwaar. Na de euforie van het thuis zijn begon het besef van de grote verandering in ons leven. Weg was onze vrijheid en in de plaats daarvan zo'n kleine kruimel die we eigenlijk nog niet zo goed kennen en die je hele huis 'in beslag' neemt. Foei, dan kom je jezelf wel tegen hoor, ik was de eerste dagen één brok weerstand, en dat kon je merken aan Bo. Hoe meer weerstand ik had, hoe meer hij mij claimde. Het versterkte elkaar. Raymond had wel dezelfde emoties, maar kan een stuk rustiger blijven. Ik was ook heel onzeker over allerlei dingen, doe ik het wel goed, wanneer krijgt hij een driftbui? Ik durfde hem ook niet meer in de auto mee te nemen, gezien de eerste heftige tocht die we maakten naar de huisarts. Maar Raymond heeft hem meegenomen naar de zaak en het was geen enkel probleem!

Sinds het weekend gaat het eigenlijk erg goed, er komt rust en acceptatie in onze lijven, Bo voelt zich steeds meer op zijn plek en er komt regelmaat en structuur in de dagen. Vorige week hadden we ook nog best wel wat bezoek, en dat is ook iets te vroeg geweest allemaal. Dus doen we het nu kalm aan. Raymond is naar het werk vanochtend en ik zit nu lekker op de bank terwijl Bo aan het spelen is met een nieuw autootje dat ik hem heb gegeven vanmorgen. Lang leve de Lidl!

De papieren rompslomp is nog lang niet voorbij. Vorige week een drama gehad met aangeven van Bo bij de gemeente. Raymond is daar alleen heen gegaan. In eerste instantie werd hij hartelijk ontvangen met felicitaties voor zijn vaderschap. Hij werd in een apart kantoortje geplaatst en er zou koffie gehaald worden. Totdat duidelijk werd dat het om adoptie hing. Ho, stop, help, meneer, dan moet u naar loket 3. Weg warmte, weg vriendelijkheid. Raymond werd behandeld alsof hij illegaal een asielzoeker aan wilde melden. Schandalig, echt heel verschrikkelijk. En met al die emoties van de reis nog in zijn lichaam kon Raymond het op een gegeven moment ook niet meer aan en brak. Toen ik dat hoorde ben ik zo boos geworden! En dan moesten we ook nog met Bo langs de gemeente om te bewijzen dat hij ook echt bestond! Je hoeft toch ook niet met een pasgeboren baby langs de gemeente? En ze hielden bij de gemeente allerlei originele documenten uit China van ons vast, terwijl de stichting erop heeft gehamerd vooral geen orginelen achter te laten. Maar ze dwongen Raymond daartoe. Pffff, wat een drama, wat een onprofessionele bende daar. We hebben later wel excuses gekregen (en toch nog een speeltje en felicitaties voor Bo), het kwam natuurlijk omdat ze gewoon niet wisten wat ze ermee aan moesten. Zo vaak komt adoptie niet voor en ze zaten met hun handen in het haar. We hebben ons verhaal gedaan en ik geloof dat ze het snappen. Ach, en nu kunnen we er voorzichtig om lachen...

Tja, en dan moeten we nog naar de IND, naar de kinderarts, kweek laten nemen voor mrsa, naar de tandarts (Bo heeft erg slechte tanden), etc etc etc. Niet makkelijk hoor, adoptie!

Maar los daarvan, nogmaals, gaat het heel erg goed. Bo spreekt al een aardig woordje Nederlands. Ongelooflijk hoe snel dat gaat. Hij snapt ook al ontzettend veel als wij hem wat uitleggen. Verbazingwekkend. Eten, drinken, plassen, poepen. Kein Problem! Hij vind het heerlijk om daar buiten te gaan, ondanks de kou. Goed aankleden en dan K3 voeren (kippen, konijnen en katten), vogelvoer bijvullen en op zijn driewielertje (bedankt Marja!) lekker door de tuin crossen, daarna hout halen met Papa. Zo'n break naar buiten is echt heerlijk. En als we dan weer naar binnenkomen moet Papa als de wiedeweerga het vuur weer opstoken. Want binnen moet het tropisch warm zijn!

We zijn ook al wezen fietsen en dat vond Bo ook geweldig. Bij Papa achterop en de ogen uitkijken. Ik heb echt het idee dat er een wereld voor hem opengaat.

Het enige dat nog niet echt lukt is het slapen gaan. De afgelopen week hebben we uren bij hem aan bed gezeten (om de beurt) en geprobeerd om hem in slaap te krijgen. En in plaats dat het sneller gaat, duurt het elke avond langer. En als je dan weg gaat, zijn de rapen gaar. Tussen de middag hetzelfde verhaal, maar we zijn er achter gekomen dat als hij in de kinderwagen zit (bedankt Mariette!) heel snel in slaap valt. Dus tussen de middag 10 minuutjes lopen en dan kan hij een uurtje in de gang blijven slapen. Ideaal.

En gisteren hebben we een nieuwe strategie geprobeerd met slapen gaan. Er staat nu een comfortabele stoel 2 meter bij zijn bed vandaan met een leeslamp. Ik heb Bo gisteren in bed gelegd, een boekje gelezen en toen gezegd dat ik in de stoel ging zitten en lezen. Zo gezegd, zo gedaan, oordoppen in, zitten, lezen. Bo was het daar natuurlijk niet mee eens en zette de sirene aan (vandaar de oordoppen, mijn oren kunnen het anders niet aan). Ik heb daar geen aandacht aan besteed en strak naar het boek gekeken (geen woord gelezen natuurlijk). Op een gegeven moment kwam hij het bed uit. Toen heb ik hem zonder hem verder aandacht te geven weer terug gezet in bed en ben meteen weer gaan lezen. Toen moest hij plassen. Ook weer zonder te praten en zonder verdere aandacht te geven hem laten plassen, weer terug in bed en weer gaan zitten lezen. Hij schreeuwde nog een minuutje door en toen kreeg hij volgens mij in de gaten dat het niet ging werken, hij kreeg geen aandacht van mij. En weer een tijdje later sliep hij als een roos.... Nou ben ik benieuwd of het vanavond weer lukt. Zolang je maar niet reageert en zijn huilgedrag beloont met aandacht. Volgens mij moet het dan langzaam maar zeker goed komen. 

Zo, en nu stap ik samen met Bo op de fiets en gaan we even naar de winkel.

Hè lekker, even van me afgeschreven! 

laatste logbericht

Zo, we beginnen weer een beetje te acclimatiseren. Zo'n jetlag hakt er altijd wel in, en als je dan ook nog zo'n mannetje in huis hebt die er veel last van heeft, dan krijg je toch echt wel weinig slaap!

De eerste twee dagen op eigen bodem hebben we eigenlijk niets gedaan, alleen om Bo heen gezwermd en kijken hoe hij het hier oppakt, hoe hij zich hier voelt. Nou, het lijkt er op alsof hij het wel ok vindt hier, hij vermaakt zich prima met de bergen speelgoed in huis, ma's kookkunsten weet hij ook te waarderen en de buitenruimte interesseert hem uitermate. Maar aangezien hij uit de tropen komt, vindt hij het al snel te koud en spoort vervolgens papa aan om de kachel aan te maken. Tropisch wonen!

Dit keer geen buggystress, maar autostoeltjes stress, want BO wil er niet inzitten, maar dat moet toch echt. Met als gevolg een driftbui van A tot B en ook weer terug. Hmmm, daar moeten we toch wat op verzinnen, anders kunnen we nooit het terrein met hem af... Nou ja, mooie uitdaging. Maar met een jetlag in je lijf zo'n driftbui proberen te temperen... het is mij niet gelukt, het werd alleen maar erger!

Maar voor de rest gaat het echt hartstikke goed. Bo heeft vannacht in zijn eigen bedje geslapen. Hij werd wel wakker 's nachts en begon dan te huilen, maar een aai over de bol hielp om weer rustig te worden. Maar de jetlag zorgde ook vanochtend voor een vroege start...

Zoals de titel van deze blog al aangeeft, is dit de laatste post van onze adoptiereis. Het leven gaat nu hopelijk een normale gang van zaken krijgen, waarin we kunnen genieten van Bo en zijn ontwikkeling. We willen iedereen die digitaal is meegereisd naar China en mee heeft geleefd met onze emoties enorm danken voor het begrip, de steun, de reacties! De wetenschap dat 'Nederland' digitaal zo betrokken was heeft de reis nog dubbel zo waardevol gemaakt!

Hier nog wat foto's van onze Bo die langzaam aan het inburgeren is. Kom maar snel eens langs om hem 'live' te bewonderen.

Hele lieve groeten, knuffels, hugs van Raymond en Tanneke 

 

Nog een mooie foto op het vliegveld in Peking 

's ochtends om 5 uur al klaar wakker in het nieuwe huis 

Het door buurt versierde huis! 

En door de buurvrouw prachtig gemaakte chinese lantaarntjes. Met lampjes erin dus 's avonds nog mooier!

 

 De eerste stappen op echte Hollandse klompen

 

En dat gaat best goed! 

Interesse voor de natuur, of lijken die besjes gewoon lekker? 

Of Bo hier wel wil wonen?... 

Gitaar spelen vindt Bo fascinerend 

De catalogus van intertoys ook! 

De jetlag hakt erin 

 

Traditie in de Achterhoek: een meter krentenwegge! Eet smakelijk! 

Een knuffel voor Humpf, door neef Niels en vriendin Samira handgemaakte teddybeer. 

Back home!!!

Lieve allemaal, we zijn weer thuis! Na een lange vlucht van een kleine 12 uur eindelijk weer voet op Nederlandse bodem gezet. Wat heerlijk. De vlucht duurde lang lang lang. Bo wilde niet slapen en rende voortdurend rondjes door het vliegtuig en ondertussen links en rechts flirtend met de passagiers. Heel vermoeiend, want zo konden we zelf natuurlijk geen oog dichtdoen, dus we hebben elk kwartier voorbij zien komen....

Nog nooit zijn we zo graag weer thuisgekomen, en wat was de ontvangst op schiphol overweldigend! Al die geliefde gezichten die ons stonden op te wachten, hartverwarmend, de tranen liepen over m'n gezicht. Bo deed het geweldig. Boven op de bagagewagen konden we hem introduceren aan zijn nieuwe kring van liefhebbende mensen. Hij liet zich links en rechts, van boven naar beneden bewonderen en gaf geen kik, keek alleen maar verbaasd om zich heen en liet het gebeuren. En papa en mama vielen links en rechts allerlei voor hem wildvreemde  mensen in de armen. Hij keek zijn ogen uit.

Nog even koffie gedronken op schiphol en toen snel richting Mariënvelde. Bo viel al een blok in slaap onderweg en die konden we thuis gewoon zo in bed leggen. Wat was thuis komen heerlijk, eindelijk! Het huis was prachtig versierd met welkomstborden, ballonnen, chinese lantaarntjes. Binnen stond een pan dampende soep op ons te wachten, eindelijk weer eens normale hollandse kost! Daarna nog even met de opa's en oma's borrelen en toen ingestort naast Bo in bed.

Om 4 natuurlijk alle drie klaar wakker door de jetlag. Om 5 uur opgestaan, gebadderd, ontbeten, gespeeld, etc etc etc... Dus het is nu half twaalf en we hebben er al een hele dag opzetten. Ik ben wel aan een borrel toe zeg maar! Voor ons is het half zeven 's avonds! Maar goed, ik hou me in, we nemen nog een bak koffie en genieten enorm van onze kleine kerel die al op klompen met papa door de tuin heeft gelopen, op de crossmoter heeft gezeten en de zitmaaier heeft ontdekt. De kippen heten 'kiptoktok' en alle katten heten allemaal Pipi. Genieten geblazen!

 

 

Uitzitten

Ja, zo zien we deze laatste dag wel, puur uit zitten. We hebben ondanks het mooie weer geen behoefte om op stap te gaan. Bo gedijt prima in deze rustige regelmaat en we hebben geen zin om hem bloot te stellen aan allerlei prikkels. Morgen wordt al spannend genoeg met het vliegen, dus nu nog maar even rustig aan doen. Maar ja, dan duurt deze dag wel heel erg lang. Ik ben vanochtend even naar de plaatselijke supermarkt / warenhuis geweest en heb nog wat spulletjes voor Bo gekocht (schoentjes, handschoentjes, broekje). De schoentjes wil hij natuurlijk niet aan, want zijn nep-nikes zijn heilig. Ach, als hij een keer door een plas rent en natte voeten krijgt dan kan hij niet anders.

Raymond heeft een prachtig speeltje (shovel) gekocht en die krijgt hij in het vliegtuig. Hopelijk is hij dan een paar uurtjes zoet. We hebben de batterij onklaar gemaakt zodat niet het hele vliegtuig hoeft mee te genieten. 

Vanmiddag beginnen we met het inpakken van de koffers, kijken of we alles meekrijgen. Maar zoveel souvenirs hebben we niet gekocht. Ik heb tijdens de buggystress een ontzettend lelijke nep Yves Saint Lorent tas gekocht waarvan de hele groep ook zegt, huh, dat past helemaal niet bij jou. Ach, een tas met een verhaal dan maar, en als hij niet in de koffer past dan blijft hij gewoon hier, basta. Ik maak er wel een foto van.

Gisteren ook de souvenirs voor Bo die we besteld hadden gekregen: een naamstempel met zijn dierenteken en een geschilderd naamdoek voor aan de muur. Zie de foto’s, leuke aandenken!

Dus zoals gezegd nog even uitzetten, inpakken, nachtje slapen en dan…. Wegwezen hier en naar huis! Wij verheugen ons op de thuiskomst en zien er enorm naar uit om op schiphol een aantal van jullie te ontmoeten! We hebben natuurlijk niet veel tijd en willen snel richting Mariënvelde, maar dat snappen jullie wel hoop ik? Voor degenen die een kleinigheidje voor Bo bij zich  hebben, zouden jullie dat aan ons kunnen geven zodat wij dat dan gedoseerd aan hem kunnen geven de komende tijd? En zouden jullie ook niet teveel aandacht kunnen schenken aan Bo (dus niet aanraken, aanhalen of oppakken). Dat zijn de regels die we hebben meegekregen van Stichting Kind en Toekomst. Bo moet vooral in de eerste drie maanden heel goed leren wie zijn verzorgers zijn, dus alles wat hij krijgt (aandacht, kadootjes, eten, drinken) moet hij van ons krijgen. 

Tot zover het laatste berichtje uit Peking, het volgende bericht komt vanuit Mariënvelde!
 
Naam stempel 
13 nov 01
Naamdoek
13 nov 02
Huh? verschrikkelijk lelijke tas
13 nov 03
Uitzitten
13 nov 04
Uitslapen
13 nov 05

Meebewegen

Er gebeuren kleine wonderen als je besluit mee te bewegen en niet te forceren. De afgelopen dagen hebben we Bo in de buggy mee naar het ontbijt genomen en in de buggy ook gevoerd. Op zich ging dat heel goed, maar hij was toch ‘teilnahmslos’ aanwezig bij het ontbijt en regelmatig aan het mopperen. Vanochtend hebben we de  buggy thuisgelaten en hem mee aan tafel genomen. Kinderstoel erbij, maar hij wou op de gewone grote mensen stoel. Prima, maar wel met je hoofd boven de tafel eten. Oncomfortabele houding voor hem, maar hij wou het zo. We hadden congee voor hem gehaald, maar hij wou het gebakken ei van Papa. Ook goed, smullen maar. Waarom mag hij niet kiezen als wij wel zelf mogen kiezen? Zolang er geen ongezonde dingen op tafel staan. En wat schetste onze verbazing… toen het eitje op was, pakte Bo de congee en deed zich zelf een slabbetje om…. HUH!!! Slabbetje omdoen heb ik de laatste dagen geprobeerd in de buggy, maar die werd meteen met een heftige rukbeweging weggehaald. Nou ja! Zo zie je maar, kind de ruimte geven en een klein beetje eigen verantwoordelijkheid en het leven verloopt al een stuk meer in een flow. 

Een andere kleine gebeurtenis van deze ontspannen ochtend: Bo trekt alles aan wat wij hem aanbieden, alleen zijn Tijangjang sokken en nep-nike schoentjes zijn heilig. We hebben al een aantal keren geprobeerd hem andere sokken aan te smeren, maar dat resulteerde in heftige weerstand. De sokjes stinken een uur in de wind, maar ja, ‘t is niet anders. Vanochtend hem in zijn halfslaap andere sokjes aangedaan, maar daar kwam hij snel achter en ze moesten meteen weer uit. Ok dan, stinksokjes weer aan… Daarnet zaten we even voor het raam naar buiten te kijken toen Bo per ongeluk een kopje koffie omgooide over zijn Tijangjang sokken. Hup sokken gingen uit, ik bood hem een ander paar aan en dat was prima. Niet geforceerd, maar meebewegen.

Stoomcursus opvoeden in flow, opvoeden zonder stress of zoals ik internet ook al las: mindfullness opvoeden (Jessica, geef jij die cursus? Ik meld me aan!)

Het drinken gaat nu ook veel beter nu ik niet voortdurend met een bekertje achter hem aan loop. Ik zet steeds onopvallend ergens een glaasje aangelengde limonade neer tijdens zijn spel drinkt hij zo een glas leeg. 

Ik moet nog leren de strijd van het slapen gaan ook in flow te doen. Het duurt nog steeds anderhalf uur voordat Bo in slaap valt en in de tussentijd MOET ik naast hem liggen met mijn hoofd op zijn kussen en dan gaat hij op me liggen, naast me liggen, op me staan, op zijn kop staan, weer op me liggen etc. Heel vermoeiend en ik raak er zeer ongeduldig door. Als ik dan opsta en wegloop zijn de rapen gaar, ik MOET er bij blijven liggen. Ik ga me dan meteen zorgen maken hoe dat straks gaat in Mariënvelde, ipv bij het Nu te blijven en mee te gaan in de behoefte van BO. Zijn er ervaringsdeskundigen onder de lezers die ons hierin advies kunnen geven?
 
Tsja, en nu we dus de hele dag op de hotelkamer zitten heb ik eigenlijk geen nieuw fotomateriaal. Ik hoop dat ik jullie daarmee niet teleurstel! Oh, en we vinden het een HELE EER als de jongere garde in nederland een gedicht, spreekbeurt over BO houdt. Helemaal geweldig. En ik wil hier graag het gedicht plaatsen dat Wieteke gemaakt heeft en in de klas gaat voordragen. Bedankt Wieteke, wat een prachtig gedicht, beter hadden wij het niet kunnen verwoorden, de tranen liepen over onze wangen:
 
Chineesje Bo

Eerst alleen een fototje,
maar nu loop je met een autotje.
Na zijn verhalen
zijn ze hem gaan halen.
Dat heet adopteren,
maar hij moet nog veel leren.
Maar hij is zo;
het is Bo!
Dat kereltje
stapt in een nieuw wereldje.
Nu zitten ze in een hotel,
maar dat verandert snel.
Ze gaan naar huis,
ja zijn nieuwe thuis.